Czy do ustanowienia służebności osobistej mieszkania wymagana jest forma aktu notarialnego?
Nie ma czegoś takiego jak oświadczenie woli notariusza. Notariusz dokonuje czynności notarialnych z udziałem osób, które chcą dokonać jakichś czynności wymagających formy zastrzeżonej. A zatem przyjmuje on oświadczenia takich osób. Sam nie składa żadnych oświadczeń. Sygnuje swoim podpisem i pieczęcią oraz zaświadcza, że dana czynność się odbyła, potwierdza jej datę, tożsamość i podpisy osób stawających do czynności.
Służebność mieszkania jest ograniczonym prawem rzeczowym, do którego stosuję się przepisy art. 244 Kodeksu cywilnego i dalsze.
Zgodnie zaś z treścią art. 245 Kodeksu cywilnego do ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności. W przypadku służebności osobistej oświadczenie właściciela nieruchomości, który ustanawia to prawo na własnej nieruchomości, wymaga dla swojej ważności formy aktu notarialnego.
Zgodnie z przepisami prawa cywilnego obowiązek zachowania formy aktu notarialnego jest przewidziany pod rygorem nieważności. Niezachowanie tej formy pociąga za sobą bezwzględną nieważność czynności (art. 73 § 3 K.c.).
Służebność taka musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w księdze wieczystej. A w księdze wieczystej może być dokonany wpis wyłącznie na podstawie orzeczenia sądu lub na podstawie aktu notarialnego aktu notarialnego, ewentualnie decyzji administracyjnej. Ta forma czynności i wpis w księdze zabezpiecza osobę, na której rzecz służebność ustanowiono, bowiem właściciel nie może już jednostronnym oświadczeniem takiej służebności znieść.
